Bu hikaye, en karanlık günümde yaşadığım tarifsiz acının ve ailemin sessizliğiyle başa çıkmaya çalışırken hissettiğim yalnızlığın hikayesidir. Küçük oğlum Okan’ı kaybettiğim andan itibaren, suçluluk ve pişmanlık duygularıyla, çevremdeki insanların bakışları ve suskunluğuyla savaştım. Şimdi size, bu acıyla ve birbirimize tutunmaya çalışırken nasıl değiştiğimizi anlatmak istiyorum.
Bir gece, hayatımın en acı anını yaşadım: On sekiz aylık oğlum Emir’i kaybettim. Eşim Murat’la birlikte neden bizim başımıza geldiğini sorgularken, kızımız Zeynep için ayakta kalmaya çalıştık. Bu hikaye, kaybın acısı, suçluluk duygusu, aile içi çatışmalar ve umutsuzlukta anlam arayışı üzerine.
Torunuma karşı hissetmem gereken sevgiyi bulamıyorum ve bu beni her geçen gün daha da yalnızlaştırıyor. İçimdeki utanç ve suçluluk duygusuyla boğuşurken, ailemin beklentileriyle yüzleşmek zorunda kalıyorum. Kendi içimdeki boşluğu ve geçmişin izlerini sorgularken, sevginin öğrenilebilir olup olmadığını anlamaya çalışıyorum.
