Bir akşam eşim eve geldiğinde söylediği cümle, sanki içimde ince bir cam kırığı gibi yankılandı: ‘Sen bütün gün ne yaptın ki? Bebek zaten ya uyuyor ya da yiyor.’ Sadece tek başıma mücadele ettiğim yetmezmiş gibi, çabalarım da görülmüyordu. Bugün sizlere bir annenin anlaşılma arayışını ve yalnızlığını anlatacağım.
Kavianın ortasında, yıllarca görüşmediğim kardeşim Serhat’ı bir benzin istasyonunda gördüğüm o an, hayatımın belki de en ağır yüzleşmesiydi. Annemin ağır sessizliği, babamın yokluğu ve bağımlılığın ailemizi nasıl parçaladığını görmezden gelmeye çalışsam da, o gün her şeyi bir daha göğsümde hissettim. Bu hikâye, hem affedilmeyen geçmişimle hem de kendi içimdeki kırgınlıklarla yüzleşmemin öyküsü oldu.
Bir gece kızım birden aradı, sesi titrek, gözlerinin yaşlarla dolduğunu anlamıştım. Oğlum Baran’ı bana bırakıp alelacele hastaneye koştu; ben ise evde yıllardır üstü kapalı duran sırların ortaya çıkacağına dair bir hisle kıvranıyordum. Gecenin karanlığında, kızımın odasında bulduğum bir günlükle hayatımda en çok sevdiğim insanları bir daha asla aynı gözle göremeyeceğim bir çıkmaza sürüklendim.
Hayatımın en önemli gecesine, yağmurun camları dövdüğü bir akşamda, annemle yaşadığım ağır yüzleşmeyle başladım. Bu hikâyede, geleneklerin ve aile beklentilerinin genç bir kadının kendi benliğini bulmasına nasıl engel olduğunu yaşadım. Her şeye rağmen içimde kalan acıların, ailemin yüzleşmekten korktuğu sırların ve kendimle olan savaşımın yankılarını anlatıyorum.
Kızım Lal için en iyisini isterken tüm köyün hedefi haline gelmemi anlatıyorum. Lüks kıyafetler ve seçtiğim alışılmadık isim bile herkesi bana karşı çevirdi. Şimdi, annelik ile aşırıya kaçmanın sınırını sorguluyorum.
Hayatımın en karanlık sırrını, en çok güvendiğim insana anlatmak zorunda kaldığım o geceyi asla unutamam. Yirmi bir yaşında olmama rağmen, içimde taşıdığım yükün ağırlığıyla her gün biraz daha eziliyordum. Şimdi, her şey ortaya döküldü ve ben, sevdiklerimin gözünde kim olduğumu sorguluyorum.
Her sabah gözlerimi açtığımda, evin sessizliğinde yankılanan bir eksiklikle başlıyorum güne. Kızım Elif’in evliliği üzerinden yıllar geçti, ama hâlâ evimizde bir çocuk sesi duyamadım. Umudumla, sabrımla, bazen de çaresizliğimle verdiğim mücadele, beni hiç beklemediğim bir gerçekle yüzleştirdi.
Hayatımın en karmaşık döneminde, bir bahar akşamı, İstanbul’un kenar mahallelerinden birinde, kalabalık bir kafede kendimi buldum. Yanımda oturan Kemal ve Zeynep’in arasındaki yaş farkı ve enerjileri, o geceyi unutulmaz kıldı. O an, kendi hayatımdaki adaletsizlikleri ve aşkın sınırlarını sorgulamaya başladım.
Kızım Elif’in, herkesin imrendiği zengin kocası Kerem’den boşanmak istemesiyle hayatımız altüst oldu. Herkes dışarıdan bakınca mükemmel bir aile tablosu görüyor ama ben, bir anne olarak, bu kararın ardındaki acıları ve korkuları en derinden hissediyorum. Kendi geçmişimle, Elif’in hayalleriyle ve toplumun beklentileriyle yüzleşirken, ona bu adımı atmaması için neden yalvardığımı anlatmak istiyorum.
Otuz iki yaşındayım ve hâlâ annemin evinde, çocukluk odamda yaşıyorum. Hayatımın kontrolünü kaybetmiş gibi hissediyorum; annemle aramızdaki gerilim her geçen gün artıyor. Kendi yolumu bulma umuduyla, geçmişin yükleri ve ailemin beklentileri arasında sıkışıp kalmış durumdayım.
Mezuniyet balosu yaklaştığında içimde hiçbir heyecan yoktu, çünkü ne sevgilim vardı ne de kalabalıkta kaybolmak istiyordum. Annem, büyükannemin gençliğinde hiç baloya gitmediğini söyleyince aklıma bir fikir geldi. Büyükannemi davet ettiğimde gözlerindeki mutluluğu asla unutamam. O gece, herkesin gözleri onun üzerindeydi ve büyükannem hayatımın en unutulmaz anısını bana yaşattı. Şimdi düşünüyorum da, bazen en güzel anlar, hiç beklemediğimiz kişilerle yaşanıyor.
Adım Elif. Eşim Murat’la evliliğim boyunca, annesi Şükran Hanım’ın beni kabullenmesi için mücadele ettim. Oğlumuz doğduğunda yaşadıklarım, aile içi önyargıların ve sevgisizliğin insanı ne kadar derinden yaralayabileceğini bana gösterdi.
