Hayatımın en zor günlerinden biriydi; annemin mezarından dönerken, otobüs camından dışarı bakarken içimdeki boşluğu tarif edemiyordum. Herkes kendi derdine gömülmüşken, ben geçmişin ağırlığı ve geleceğin belirsizliğiyle boğuşuyordum. İstanbul’un değişen sokaklarında, kaybolan anılarım ve ailemin yıkılmış hayalleriyle yüzleşmek zorunda kaldım.
Oğlumun evine umutla gittiğim o gün, hayatımın en ağır sınavını yaşayacağımı bilmiyordum. Bir anne olarak, yıllarca emek verdiğim evladımın bana sırt çevirmesi, içimde onulmaz bir yara açtı. Şimdi, yaşadıklarımı anlatırken hem kendime hem de sizlere soruyorum: Bir anne nerede hata yapar?
Babamı kaybettikten sonra, eşim Murat’la köydeki evi satmaya karar verdik. Karnımda büyüyen bebeğimiz için şehirde yeni bir hayat kurmak istiyorduk ama geçmişin izleriyle vedalaşmak hiç kolay olmadı. O sonbahar günü, köyün değişen yüzüne bakarken içimde kopan fırtınaları kimse göremedi.
Hayatımın en zor günlerinde, yıllar sonra köyüme döndüm. Babamın bana miras bıraktığı elma bahçesinde, geçmişimle ve ailemin sırlarıyla yüzleşmek zorunda kaldım. Her elmanın altında, anlatılmamış bir hikaye ve çözülmemiş bir acı yatıyordu.
Hayatım boyunca İstanbul’da bir avukat olarak yaşadım, ama babamın vefatından sonra, köyümüzdeki aile elma bahçesine dönmek zorunda kaldım. Geçmişin acıları, aile sırları ve köyün değişen yüzüyle yüzleşirken, kendi kimliğimi ve gerçek mutluluğu aradım. Bu dönüşüm hikayesinde, hem kayıplarımı hem de umutlarımı yeniden keşfettim.
