Annemin cenazesinde tabutuna kulağımı dayadığımda, herkesin nefesi kesildi. O an, içimdeki fırtınayı ve anneme dair son umudumu fısıldadım. Şimdi, üç gün sonra, yalnızlığın ve korkunun gölgesinde, annemin yokluğunda hayatta kalmaya çalışıyorum.
Dünyaya gözlerimi açtığım ilk gün, annem beni bırakıp gitmiş. Hayatım boyunca bir aile sıcaklığını aradım, ama hep eksik kaldı. Şimdi, geçmişimle yüzleşirken, içimdeki boşluğun nedenini anlatmaya çalışıyorum.
Küçük bir Anadolu köyünde, herkesin dışladığı, yalnızlığa mahkûm edilen bir kadının hikâyesini anlatıyorum. İnsanların önyargılarıyla nasıl mücadele ettiğimi, geçmişimin acılarını ve içimdeki sessiz çığlığı paylaşıyorum. Belki de en büyük savaşımız, başkalarının değil, kendi kalbimizin duvarlarını aşmakta saklıdır.