Kimse beni görmüyor, sanki bu apartmanın duvarlarından biriyim. Her gün aynı yüzlerle karşılaşıyorum ama kimsenin bana bir selamı bile yok. Yıllar geçtikçe, varlığımın silikleştiğini, yavaş yavaş yok olduğumu hissediyorum.
Kimse beni fark etmiyor. Yıllardır aynı apartmanda, aynı mahallede yaşıyorum ama sanki duvarlarla birim. Hayatımın anlamını ve varlığımı sorgularken, görünmezliğimin ardındaki acı gerçeklerle yüzleşiyorum.
Her gece apartmanımızı saran o ince, kesik çocuk ağlaması hâlâ kulaklarımda çınlıyor. Yıllarca kapalı kapıların ardında neler yaşandığını anlamaya çalıştık, ama kimse gerçeği görmek istemedi. O gece polis kapıyı kırdığında, hayatımız bir daha asla eskisi gibi olmadı.
Adım Şükran, 74 yaşındayım. Kendi apartmanımda yaşadığım bir olay, yaşlılığın getirdiği görünmezliği ve yalnızlığı yüzüme çarptı. Bu hikaye, yaşlıların toplumda hak ettiği saygı ve anlayış için bir çağrıdır.
Bir gece, çocuklarımı kucaklayıp evden kaçmak zorunda kaldım. Kapı kapı dolaşırken, en güvendiğim insanların bile bana sırt çevirdiğini gördüm. Bu hikaye, bir kadının hayatta kalma mücadelesi ve toplumun sessizliğine karşı attığı bir çığlıktır.
Bir kış akşamı, cebimde param olmadığı için otobüsten atıldım. O an yaşadığım utanç ve yalnızlık, geçmişimle yüzleşmeme sebep oldu. Hayatım boyunca biriktirdiğim acılar, o soğuk durakta yeniden canlandı.
Bir sabah bankada yaşadığım zorluklar, yaşlılığın toplumda nasıl görünmez kılındığını yüzüme çarptı. Otomatik kapı açılmadı, oturacak bir sandalye bile yoktu; herkes aceleyle işine bakarken ben yalnızca nefes almaya çalışıyordum. O gün, yaşlıların şehirde var olabilmek için verdiği sessiz mücadeleyi anlatmaya karar verdim.
Çocukluğumdan beri köyümüzde yalnız yaşayan Dede Hasan’ın hayatına tanık oldum. Onun sessiz acılarını, geçmişinin yükünü ve çaresizliğini gördükçe içimde derin bir üzüntü ve suçluluk hissettim. Yıllar geçtikçe, ona yardım etmek için ne yapabileceğimi bilememek beni daha da çaresiz bıraktı.
Bir kış akşamı, yaşlı bir kadının otobüsten biletsiz olduğu için indirilmesiyle başlayan olaylar zincirini anlatıyorum. O an yaşadığım vicdan muhasebesi ve toplumun yaşlılara bakış açısı beni derinden sarstı. Bu hikaye, bir biletin ötesinde insanlık ve empati üzerine düşündürüyor.
Kimsenin fark etmediği, adeta duvarın bir parçası gibi yaşayan bir kadının hikayesini anlatıyorum. Yalnızlık, aile içi kırgınlıklar ve toplumun duyarsızlığı arasında kaybolmuşken, kendi varlığımı yeniden sorguluyorum. Bu hikaye, görünmezliğin acısını ve insanın kendini bulma mücadelesini gözler önüne seriyor.
