Kırk yedi yaşındayım ve hayatın yükü omuzlarımı ezdikçe, içimdeki neşenin yavaşça sönüşünü izliyorum. Her gün hem işte hem evde, bitmek bilmeyen sorumluluklarla boğuşurken kendimi kaybettim. Şimdi, bu sessiz çığlığımı duyan var mı diye soruyorum.