Hayatımın en zor günlerinde, annemi kaybettiğimde, ev dediğim yerin aslında dört duvardan ibaret olmadığını anladım. Babamla aramızdaki sessizlik, kardeşim Zeynep’in gözyaşları ve mahallemizin soğuk duvarları arasında kaybolmuştum. Her gün mutfakta annemin kokusunu ararken, evin içindeki boşluk büyüdü ve beni içine çekti. Komşuların acıyan bakışları, babamın sustuğu sofralar ve Zeynep’in geceleri sessizce ağlaması, evimizi bir mezara çevirmişti. Ama zamanla, acının içinden yeni bir anlam doğdu; evin, kayıplarımızı ve sevgimizi birlikte taşıdığımız bir yer olduğunu öğrendim.