Hayatımın en güzel dostluğunu, kızımın yaptığı bir hata yüzünden kaybettim. Yıllardır kardeşim gibi gördüğüm Zeynep’le aramızdaki bağ, bir gecede paramparça oldu. Şimdi, geçmişin yüküyle her gece kendime aynı soruyu soruyorum: Bir anne olarak doğruyu mu yaptım, yoksa en yakın dostumu koruyamadım mı?
Hayatımın en karanlık günlerinde, bir ihanetin ardından ailemin ve kendi vicdanımın karşısında hesap vermek zorunda kaldım. Her şeyin bittiğini sandığım anda, pişmanlık ve utançla yüzleşirken, yeniden ayağa kalkmayı öğrendim. Şimdi, geçmişin gölgesinde yaşadıklarımı anlatırken, siz olsaydınız ne yapardınız diye soruyorum.
Düğün gecesi annemle dans ederken, hayatım boyunca taşıdığı bir sırrı öğrendim. O an, ailemizin geçmişine dair bildiğim her şeyin altüst olduğunu hissettim. Şimdi, bu sırrın yüküyle nasıl yaşayacağımı sorguluyorum.
Beyaz önlüğümü giyip masama oturduğumda, içimdeki fırtınayı bastırmaya çalışıyordum. Kapı çalındı, derin bir nefes aldım; bu hastanede bana bir an bile huzur yoktu. Herkes benden bir şey beklerken, ben kendi hayatımın enkazında üçüncü kez ayağa kalkmaya çalışıyordum.
Bugün yine içim paramparça, sanki ikiye bölünmüşüm gibi. Benim adım Elif Yıldız, Kayseri’nin küçük bir kasabasında doğdum, ailemin sıcaklığıyla büyüdüm. Şimdi ise, evliliğim ve ailem arasında kalmış, hayatımın en zor kararını vermek zorundayım.
Benim adım Elif. On iki yıldır evli olduğum adamla aynı evde, ama bambaşka dünyalarda yaşıyorum. Bu hikâyeyi anlatıyorum çünkü belki birileri de benim gibi evinin içinde yalnız, sıkışmış ve çaresiz hissediyordur.
Kızımın mutluluğu için hayatımdan, hayallerimden ve gençliğimden vazgeçtim. Şimdi ise, bir zamanlar uğruna her şeyi göze aldığım o kız, beni evimden kovdu. Bu ihaneti ve yalnızlığı anlatırken, içimdeki acıyı ve umudu saklamaya çalışıyorum.
Bir sabah, annemin kokusunu ararken buldum kendimi. Evdeki sessizlik, yüreğime ağır bir taş gibi oturmuştu; Teyze Tülay’ın sesiyle irkildim ama annemin sesi değildi bu. O gün, annemin yokluğunda büyümenin ne demek olduğunu ilk kez iliklerime kadar hissettim.
Hayatımın en karanlık günlerinde, üvey annem bana elini uzattı. Babamın ölümünden sonra, yalnızlık ve çaresizlik içinde kaybolmuştum. Şimdi geriye dönüp baktığımda, ona minnettar olmamın ne kadar derin bir anlamı olduğunu daha iyi anlıyorum.
Benim adım Gülten. Oğlumun hayatına giren yeni gelinimiz Zeynep, ailemizin yıllardır süregelen düzenini altüst etti. Şimdi, eski alışkanlıklarım ve değişen dünyanın gerçekleri arasında sıkışıp kaldım, her gün kendime ‘Doğru olan nedir?’ diye soruyorum.
Bir yıl önce, biri bana kocamdan ayrılacağımı söylese, ona gülerdim. On iki yıl boyunca hayatımın aşkı olan, herkesin imrendiği, çocuklarımın babası olan Mehmet’ten vazgeçmek aklımın ucundan bile geçmezdi. Ama şimdi, iki çocuğumla birlikte ablamın evinde, İstanbul’un kenar mahallesinde yeni bir hayata tutunmaya çalışıyorum.
Oğlumun kapısını çaldığımda, bana bakmadan ‘Benim annem yok,’ dedi ve arkasını dönüp gitti. O an içimde bir şeyler koptu; yıllardır biriktirdiğim pişmanlıklar, suçluluklar ve çaresizlik, bir anda üzerime yıkıldı. Şimdi geçmişe bakınca, her şeyin nasıl bu noktaya geldiğini düşünüyor ve kendime soruyorum: Bir insan, kendi çocuğunun gözünde nasıl bu kadar yabancılaşır?