Bugün yine içim paramparça, sanki ikiye bölünmüşüm gibi. Benim adım Elif Yıldız, Kayseri’nin küçük bir kasabasında doğdum, ailemin sıcaklığıyla büyüdüm. Şimdi ise, evliliğim ve ailem arasında kalmış, hayatımın en zor kararını vermek zorundayım.
Benim adım Elif. On iki yıldır evli olduğum adamla aynı evde, ama bambaşka dünyalarda yaşıyorum. Bu hikâyeyi anlatıyorum çünkü belki birileri de benim gibi evinin içinde yalnız, sıkışmış ve çaresiz hissediyordur.
Kızımın mutluluğu için hayatımdan, hayallerimden ve gençliğimden vazgeçtim. Şimdi ise, bir zamanlar uğruna her şeyi göze aldığım o kız, beni evimden kovdu. Bu ihaneti ve yalnızlığı anlatırken, içimdeki acıyı ve umudu saklamaya çalışıyorum.
Bir sabah, annemin kokusunu ararken buldum kendimi. Evdeki sessizlik, yüreğime ağır bir taş gibi oturmuştu; Teyze Tülay’ın sesiyle irkildim ama annemin sesi değildi bu. O gün, annemin yokluğunda büyümenin ne demek olduğunu ilk kez iliklerime kadar hissettim.
Hayatımın en karanlık günlerinde, üvey annem bana elini uzattı. Babamın ölümünden sonra, yalnızlık ve çaresizlik içinde kaybolmuştum. Şimdi geriye dönüp baktığımda, ona minnettar olmamın ne kadar derin bir anlamı olduğunu daha iyi anlıyorum.
Benim adım Gülten. Oğlumun hayatına giren yeni gelinimiz Zeynep, ailemizin yıllardır süregelen düzenini altüst etti. Şimdi, eski alışkanlıklarım ve değişen dünyanın gerçekleri arasında sıkışıp kaldım, her gün kendime ‘Doğru olan nedir?’ diye soruyorum.
Bir yıl önce, biri bana kocamdan ayrılacağımı söylese, ona gülerdim. On iki yıl boyunca hayatımın aşkı olan, herkesin imrendiği, çocuklarımın babası olan Mehmet’ten vazgeçmek aklımın ucundan bile geçmezdi. Ama şimdi, iki çocuğumla birlikte ablamın evinde, İstanbul’un kenar mahallesinde yeni bir hayata tutunmaya çalışıyorum.
Oğlumun kapısını çaldığımda, bana bakmadan ‘Benim annem yok,’ dedi ve arkasını dönüp gitti. O an içimde bir şeyler koptu; yıllardır biriktirdiğim pişmanlıklar, suçluluklar ve çaresizlik, bir anda üzerime yıkıldı. Şimdi geçmişe bakınca, her şeyin nasıl bu noktaya geldiğini düşünüyor ve kendime soruyorum: Bir insan, kendi çocuğunun gözünde nasıl bu kadar yabancılaşır?
Bir sabah, eşimin annesinin kapımızı yumruklamasıyla hayatımız bir daha asla eskisi gibi olmadı. Ben, Elif, eşim Baran’ı ailesinin karanlık gölgesinden kurtarmak için büyük bir mücadele verdim. Şimdi geriye dönüp bakınca, verdiğim kararın ağırlığını ve doğru olup olmadığını hâlâ sorguluyorum.
On yıl boyunca markette çalışmanın yorgunluğuyla eve döndüğüm bir akşam, hayatımın en zor kararını vermek üzereydim. Eşim Murat’la aramızdaki sessizlik, mutfakta hazırlanan patates püresi ve tavuk kokusunun ardında büyüyordu. O gece, evliliğimizin geleceğiyle yüzleşmek zorunda kaldım.
Otuz altı yıl sonra, bir hastane kuyruğunda karşılaştığım eski sevgilimle yüzleşmem, geçmişin acılarını ve pişmanlıklarını yeniden gün yüzüne çıkardı. O an, yıllardır içimde taşıdığım sorulara ve yarım kalmış hikâyemize cevap aradım. Hayatımın en zor kararını vermek zorunda kaldım: Affetmek mi, yoksa geçmişin yükünü taşımaya devam etmek mi?
Yıllar sonra kızımı ilk kez göreceğim. Onu doğmadan terk ettiğim için içimde tarifsiz bir pişmanlık var. Bugün, eski bir parkta, ellerim titreyerek onun affını bekliyorum.