Kızlarım için hayatımdan, hayallerimden ve gençliğimden vazgeçtim. Şimdi ise küçük bir Ankara apartmanında, onların aramalarını beklerken yalnızlığın ne demek olduğunu iliklerime kadar hissediyorum. Acaba bir anne olarak nerede hata yaptım, sevgimi neden onlara ulaştıramadım?
Kızım Elif’i 12 yaşındayken geride bırakıp Almanya’ya çalışmaya gittim. Yıllar sonra, aramızdaki mesafeyi ve kırgınlıkları aşmak için verdiğimiz mücadeleyi anlatıyorum. Her baba-kız ilişkisi gibi, bizimki de zamanla sınandı, ama affetmenin ve yeniden başlamanın mümkün olup olmadığını sorguluyorum.
Hayatımın en zor gününde, oğlumun odasında yalnız başıma otururken geçmişimle yüzleşiyorum. Eşimle yaşadığım ayrılık, oğlumdan koparılmam ve ailemin bana sırt çevirmesiyle hayatım altüst oldu. Şimdi, yıllar sonra, yeniden bir aile kurmaya cesaret edebilir miyim diye kendime soruyorum.
Bir kış akşamı, babamla aramızdaki yıllardır süren sessizliği kırmaya çalıştım. Annemin ölümünden sonra ailemizdeki soğukluk, beni ve babamı birbirimize yabancılaştırmıştı. O gece, yıllardır içimde biriktirdiğim soruları ve duyguları babama sormaya cesaret ettim.
Bir psikolog olarak kendi geçmişimle yüzleşirken, parkta tanıştığım Maryam’ın hikayesiyle sarsıldım. Onun yalnızlığı, çocukluğumdaki acıları tekrar gün yüzüne çıkardı. Bu hikaye, aile parçalanmasının bir çocuğun dünyasında nasıl derin yaralar açtığını gözler önüne seriyor.
Okuldan eve dönerken anneme kötü notumu nasıl saklayacağımı düşünüyordum. Evdeki gerginlik, babamın işsizliği ve annemin bitmeyen kaygıları arasında sıkışıp kalmıştım. Her gün biraz daha büyüyen sırlar ve ailemizin sessiz çığlıklarıyla yüzleşmek zorundaydım.
Üçüncü katın soğuk merdivenlerinde, elimde ağır bir pazar çantasıyla adım adım çıkarken, oğlum Emir’in küçükken her basamağı sayarak tırmandığı günleri hatırlıyorum. Şimdi ise, Emir’in eve dönmesini, sağ salim kapıdan içeri girmesini beklerken, içimde büyüyen korku ve umutsuzlukla boğuşuyorum. Hayatımın en zor sınavını verirken, ailemle aramdaki çatışmalar ve toplumun beklentileri arasında sıkışıp kaldım.
Babamın gölgesinde büyüdüm; onun kahramanlığı, bizim ailemizi hem bir arada tuttu hem de paramparça etti. Bugün, annemin titreyen elleriyle kapıyı açmasını izlerken, geçmişin yüküyle bir kez daha yüzleşmek zorunda kaldım. Kendi kimliğimi bulmaya çalışırken, babamın hatırası ve ailemin sessiz acıları arasında sıkışıp kaldım.
Bugün yine dişçideydim ama aklım bambaşka yerdeydi. Oğlumun eski eşi Elif’in boşanma sonrası yaşadıkları, içimde fırtınalar koparıyor. Hem oğlumun hem de torunumun geleceği için endişeliyim, ama Elif’in yaşadıklarını da görmezden gelemiyorum.
Hayatımın en zor sabahında, annemle yaşadığım kavganın ardından evden kaçmaya karar verdim. Babamın yokluğunda ailemizin nasıl dağıldığını, kardeşim Zeynep’in sessiz çığlıklarını ve kendi içimdeki yalnızlığı anlatıyorum. Herkesin kendi hayatında bir kırılma noktası vardır; benimkisi, o soğuk kış sabahında başladı.
Bir yaz günü, torunlarımla birlikte eve dönerken otobüsün arızalanmasıyla hayatımda beklenmedik bir dönüm noktası yaşadım. Sıcak, yorgunluk ve çaresizlik içinde ailemle yüzleşmek zorunda kaldım; geçmişin acıları ve bugünün gerçekleriyle baş başa kaldım. O gün, sıradan bir arızanın ardında yıllardır sakladığım duyguların ve ailemle olan ilişkimin yeniden şekillenmesine sebep oldu.