Hayatım boyunca denizi görmeyi hayal ettim. Her ay maaşımdan bir kenara para koyarak bu hayalime ulaşmaya çalıştım, ama ailemin ve hayatın yükleri hep önümde bir engel olarak durdu. Şimdi, yıllar sonra, o hayal hâlâ içimde yanıyor; peki, insan ne zaman kendi hayatını yaşamaya başlar?
Bir kış gecesi, oğlum Efe ile yalnız kaldığımda hayatımın en zor sınavını verdim. Eşim Cem gece vardiyasındaydı, ben ise Efe’nin bitmek bilmeyen ağlamasıyla baş etmeye çalışıyordum. O gece yaşadıklarım, ailemle ve kendimle yüzleşmemi sağladı.
Dokuz yaşında, yırtık tişörtümle her gün aynı vitrinin önünde duruyordum. Kırmızı spor ayakkabılar hayalimdi ama ailemin geçim derdi, babamın işsizliği ve annemin sessiz gözyaşları arasında o hayal hep camın arkasında kaldı. Bir gün, vitrinin ardındaki dünyaya adım atmamı sağlayan beklenmedik bir olay, hayatımı sonsuza dek değiştirdi.
Bir yıl önce annemi, kısa süre önce ise on beş yıllık kedimi kaybettim. Hayatımda kalan tek şey, sessiz bir ev ve içimi kemiren yalnızlık oldu. Şimdi, geçmişin gölgesinde, bir umut ışığı arıyorum.