Ben, 68 yaşında bir kadınım. Yalnızlığın ve yaşlılığın ağırlığı altında ezilirken, çocuklarımdan beklediğim desteği göremedim. Hayatımın sonbaharında, geçmişin gölgeleriyle ve bugünün sessizliğiyle baş başa kaldım.
Annemin yaşlılığıyla başa çıkmaya çalışırken, sabrımın ve gücümün sınırlarına dayandım. Her gün vicdanımla, ailemin beklentileriyle ve toplumun yargılarıyla savaşıyorum. Bu hikaye, bir evladın annesine bakarken yaşadığı içsel çatışmayı ve çaresizliği anlatıyor.
Bir sabah, emekli olduktan sonra yalnızlığa alışmaya çalışan annem Şükran’ın içini kemiren huzursuzlukla uyanışını anlatıyorum. Yıllardır evde tek başına yaşamanın getirdiği sessizlik, beklenmedik bir misafirin gelişiyle bozuluyor. Bu hikaye, aile bağlarının, geçmişin gölgelerinin ve affetmenin zorluğunun iç içe geçtiği bir yüzleşme anını konu alıyor.