O gün, babasının mezarı başında tek başıma dizlerimin üstüne çökmüş, ellerim titreyerek dua ederken, içimdeki boşluk hiç bu kadar derin olmamıştı. Leyla, o her zaman babasına en düşkün olan, en hassas, en vefalı kızım… Şimdi ise, evlendikten sonra sanki bambaşka birine dönüştü. Damadı Damir’le birlikte kurduğu yeni hayatında, ailesine neredeyse hiç yer bırakmadı. En çok da, babasının ölüm yıldönümünde aramıza katılmaması, kalbimi paramparça etti. Oysa eskiden, babasının elini hiç bırakmaz, mezarına çiçekler bırakır, gözyaşlarıyla dua ederdi. Şimdi ise, bir mesaj bile atmadı. Acaba Leyla’yı sonsuza dek kaybettim mi? Yoksa hâlâ bir umut var mı? Tüm detayları ve gerçekleri öğrenmek için yorumlara göz atmayı unutmayın… 💔🕊️