Bir kış sabahı, Ankara’nın gri sokaklarında, 57 numaralı otobüste cam kenarında otururken hayatımın ne kadar değiştiğini düşündüm. Elimde ucuz bir marketten aldığım küçük bir pasta vardı; dışarıda kar, içimde ise tarifsiz bir boşluk… Ailemle yaşadığım çatışmalar, kayıplar ve yalnızlık, her şey bu yolculukta bir kez daha karşıma çıktı.
58 yaşındayım ve yalnız yaşıyorum, ama asla kendimi yalnız hissetmedim. Yıllar önce eşimden ayrıldım, özgürlüğümü ve bağımsızlığımı öğrendim. Tek oğlum Emre ile aramızdaki güçlü bağ, hayatıma anlam katıyor, fakat son zamanlarda bu bağın sarsıldığını hissediyorum.
Bir sabah, boş bir evde uyanırken hayatımın en büyük hatasını fark ettim: Sevdiğim kadını, Sevim’i, kaybetmiştim. Otuz yıl boyunca ailem için çalıştım, ama onun kalbini ve hayallerini hiç duymadım. Şimdi, 54 yaşında, geçmişin gölgesinde yalnız kaldım ve kendime şu soruyu soruyorum: Her şey için çok mu geç?
Bir sabah, hayatımın en büyük kararını vermek zorunda kaldım. Eşimle 32 yıllık evliliğimizin ardından, içimde yıllardır biriken boşluğu dolduracak bir sevgi arayışına girdim. Fakat bu arayış, bana hem aşkı hem de her şeyimi kaybettirdi.
Kırk yıl boyunca aynı evde, aynı mahallede yaşadım. Eşim öldükten sonra yalnızlığımın içinde huzur bulmaya çalışırken, kızım Elif’in bana yaptığı teklifle dünyam altüst oldu. Kendi evimde yabancı gibi hissetmenin ne demek olduğunu, insanın en yakınından nasıl incinebileceğini anlatmak istiyorum.
Oğlumun bana söylediği o cümle, içimde derin bir yara açtı. Her gün onun sesini duymak isterken, bir anda kendimi fazlalık gibi hissettim. Şimdi parkta yürürken, içimdeki boşluğu ve anneliğin ne kadar yalnız bir yol olduğunu sorguluyorum.
Bir sabah, köy meydanında yalnız başına oturan Hasan dedeyi izlerken içimde tarifsiz bir hüzün hissettim. Onun yalnızlığına tanık olmak, bana hem kendi ailemle hem de insanlarla olan bağlarımızı sorgulattı. Bu hikaye, Hasan dedenin yalnızlığıyla başa çıkma mücadelesini ve ona yardım etme çabalarımı anlatıyor.
Hayatımın ilk anından itibaren istenmeyen bir çocuk olduğumu öğrendim. Annem doğumdan iki gün sonra beni terk etti, babam ise varlığımla ne yapacağını bilemedi. Yıllar boyunca ailemde ve çevremde bir yabancı gibi hissettim, ama yine de hayata tutunmaya çalıştım.
Yirmi beş yıllık evliliğimin bir sabahında, eşim beni terk etti. O an hayatımın bittiğini sandım, ama yalnızlık ve acı içinde kendimi yeniden buldum. En beklemediğim anda, yıllardır yanımda olan birinde yeniden sevgiyi keşfettim.
Hayatımın en karanlık anında, oğlumun bana söylediği o cümleyle sarsıldım. Yıllarca tek başıma mücadele ettiğim, her şeyimi ona adadığım halde, bir anda onun gözünde suçluya dönüştüm. Şimdi, kendime sormadan edemiyorum: Bir anne ne zaman çocuğunun mutluluğunun önünde bir engel olur?
Bir sabah, hayatımın en büyük kırılma anını yaşadım. Sevdiğim adamın gözlerimin önünde benden uzaklaştığını fark ettiğimde, içimdeki boşluk her şeyi yuttu. Şimdi, geçmişin gölgesinde, kendime ve başkalarına sormadan edemiyorum: Sevgi neden biter?
O gün anneme bağırdım: ‘Bir daha arama, meşgulüm!’ dedim. O günden sonra telefonum hiç çalmadı, annem bir daha aramadı. Şimdi, keşke o anı geri alabilsem diye içim yanıyor.
