Bir cumartesi öğleden sonrası, annemin ölümünden üç ay sonra, onun eşyalarını toplamak için çocukluğumun evine döndüm. Kapıyı açtığımda içeride bir yabancının varlığını hissettim; evdeki sessizlik ve değişen kokular, annemin yokluğunu daha da derinleştirdi. O gün, geçmişimle, ailemle ve kendimle yüzleşmek zorunda kaldım.
Bir akşam, babaannemin eski evinde, elektrikler kesildiğinde başlayan bir sohbetle hayatımın en derin duygularını keşfettim. O, hiç telefonu olmadan, sadece gözleriyle ve sessizliğiyle bana dünyaları anlatabilen tek insandı. Şimdi, teknolojiyle çevrili hayatımda, onun bana kattığı huzuru ve anlamı özlemle anıyorum.
Hayatım boyunca hep bir eksiklikle yaşadım; babamın yokluğuyla. Annemle baş başa, İstanbul’un kenar mahallelerinden birinde büyüdüm. Şimdi geçmişe bakınca, o sessizliğin içinde ne kadar çok şey saklıymış, daha iyi anlıyorum.
Bir sabah, apartman koridorunda donup kalmıştım; içimdeki boşluk ve sessizlik, sanki duvarlardan sızıyordu. Annemle yaşadığım çatışmalar, babamın yokluğu ve İstanbul’un kalabalığında kaybolmuşluğum, beni her geçen gün biraz daha yalnızlığa itiyordu. Ama bir gün, beklenmedik bir karşılaşma, yalnızlığın korkutucu olmadığını, hatta bazen yeni bir başlangıç olabileceğini gösterdi.
Bir sabah annemle tartışırken, içimde yıllardır biriken yalnızlığın ve beklentilerin ağırlığıyla yüzleşmek zorunda kaldım. Hayatım boyunca hep doğru kişiyi bekledim, ama her geçen yıl hem umutlarım hem de korkularım büyüdü. Şimdi, aşkın gerçekten var olup olmadığını sorgularken, geçmişim ve annemle olan ilişkimin gölgesinde kendi yolumu bulmaya çalışıyorum.
Hayatım boyunca güçlü ve bağımsız biri olduğuma inanırdım. Fakat bir gün, bir kafede tanıştığım Engin, tüm dengemi altüst etti. Şimdi ise, onun için ailesini bıraktıktan sonra, neden bu kadar yalnız ve mutsuz olduğumu kendime sormadan edemiyorum.
Bir kış sabahı, Ankara’nın gri sokaklarında, 57 numaralı otobüste cam kenarında otururken hayatımın ne kadar değiştiğini düşündüm. Elimde ucuz bir marketten aldığım küçük bir pasta vardı; dışarıda kar, içimde ise tarifsiz bir boşluk… Ailemle yaşadığım çatışmalar, kayıplar ve yalnızlık, her şey bu yolculukta bir kez daha karşıma çıktı.
58 yaşındayım ve yalnız yaşıyorum, ama asla kendimi yalnız hissetmedim. Yıllar önce eşimden ayrıldım, özgürlüğümü ve bağımsızlığımı öğrendim. Tek oğlum Emre ile aramızdaki güçlü bağ, hayatıma anlam katıyor, fakat son zamanlarda bu bağın sarsıldığını hissediyorum.
Bir sabah, boş bir evde uyanırken hayatımın en büyük hatasını fark ettim: Sevdiğim kadını, Sevim’i, kaybetmiştim. Otuz yıl boyunca ailem için çalıştım, ama onun kalbini ve hayallerini hiç duymadım. Şimdi, 54 yaşında, geçmişin gölgesinde yalnız kaldım ve kendime şu soruyu soruyorum: Her şey için çok mu geç?
Bir sabah, hayatımın en büyük kararını vermek zorunda kaldım. Eşimle 32 yıllık evliliğimizin ardından, içimde yıllardır biriken boşluğu dolduracak bir sevgi arayışına girdim. Fakat bu arayış, bana hem aşkı hem de her şeyimi kaybettirdi.
Kırk yıl boyunca aynı evde, aynı mahallede yaşadım. Eşim öldükten sonra yalnızlığımın içinde huzur bulmaya çalışırken, kızım Elif’in bana yaptığı teklifle dünyam altüst oldu. Kendi evimde yabancı gibi hissetmenin ne demek olduğunu, insanın en yakınından nasıl incinebileceğini anlatmak istiyorum.
Oğlumun bana söylediği o cümle, içimde derin bir yara açtı. Her gün onun sesini duymak isterken, bir anda kendimi fazlalık gibi hissettim. Şimdi parkta yürürken, içimdeki boşluğu ve anneliğin ne kadar yalnız bir yol olduğunu sorguluyorum.