Benim adım Elif. Bir pazar sabahı oğlum Ege’yle babaannemizi ziyarete gittiğimizde, ailemizin yıllardır üstü örtülen sırları ve kırgınlıkları bir bir ortaya döküldü. Yardım istemenin, bazen insanı ne kadar yalnız ve çaresiz bırakabileceğini o gün anladım.
Ben, 68 yaşında bir kadınım. Yalnızlığın ve yaşlılığın ağırlığı altında ezilirken, çocuklarımdan beklediğim desteği göremedim. Hayatımın sonbaharında, geçmişin gölgeleriyle ve bugünün sessizliğiyle baş başa kaldım.
Benim adım Zeynep. Yıllardır annemin engelli kardeşim için verdiği mücadeleye tanık oldum. Bir gün, çaresizce zengin komşumuzdan yardım istemek zorunda kaldığımda, hayatımızı altüst eden bir gerçekle yüzleştim.