Bir gece, gök gürültüsüyle uyanıp annemle banyoya sığındığımızda, hayatımızın ne kadar kırılgan olduğunu bir kez daha anladım. Babamın yokluğu, annemin bitmek bilmeyen mücadelesi ve yoksulluğun gölgesinde büyümek, beni hem güçlendirdi hem de derin yaralar açtı. Bu hikaye, İstanbul’un arka sokaklarında bir çocuğun hayatta kalma savaşı ve aile bağlarının sınandığı bir dramdır.
Bir fırtına gecesinde annemle birlikte küçük banyomuza sığındık. Korku, çaresizlik ve annemin sıcaklığı arasında geçen o saatler, hayatımın dönüm noktası oldu. O gece, ailemizin sırları ve gerçeklerle yüzleşmem gerektiğini anladım.
Hayatımın en zor sabahında, annemle yaşadığım kavganın ardından evden kaçmaya karar verdim. Babamın yokluğunda ailemizin nasıl dağıldığını, kardeşim Zeynep’in sessiz çığlıklarını ve kendi içimdeki yalnızlığı anlatıyorum. Herkesin kendi hayatında bir kırılma noktası vardır; benimkisi, o soğuk kış sabahında başladı.
Bir sabah otobüste eski dostum Zeynep’le karşılaştım. Yıllardır konuşmadığımız, aramıza ailelerimizin ve geçmişin gölgeleri girdiği için birbirimize yabancılaştığımız o an, içimde fırtınalar koptu. O gün, geçmişin yüküyle yüzleşmek zorunda kaldım ve hayatımın en zor sorusunu kendime sordum.
Hayatım boyunca babamın eksikliğiyle mücadele ettim. Annemle birlikte, yoksulluğun ve yalnızlığın gölgesinde büyüdüm. Şimdi geçmişime bakınca, bir çocuğun kalbinde açılan yaraların hiç kapanıp kapanmayacağını sorguluyorum.
Yoksul ama onurlu bir ailede büyüdüm; her zaman sofrada herkesin kendi tabağı olurdu. Sevgilimin ailesini ilk kez ziyaret ettiğimde, gördüklerim karşısında dünyam başıma yıkıldı. O günden sonra hem ailemin değerlerini hem de kendi hayatımı sorgulamaya başladım.
Yoksul bir ailenin kızı olarak büyüdüm, ama sevgilimin evinde gördüklerim beni derinden sarstı. Kendi ailemde bile herkesin ayrı tabağı vardı, ama onun ailesinde işler bambaşkaydı. Bu deneyim, hem aşkı hem de aile bağlarını sorgulamama neden oldu.