Adım Zeynep. Hikâyem, mutfakta oğlumun ağlaması ve eşim Emre’nin ablasının çocuklarını bana bırakmak istemesiyle başlıyor. Kendi sınırlarım ile ailemin benden bekledikleri arasında sıkışıp kalıyorum; yorgunluk, suçluluk ve anneliğin görünmeyen yükleriyle boğuşuyorum. Bu, Türkiye’de anneliğin ve kadın olmanın ne demek olduğunu sorguladığım, içten ve çarpıcı bir yolculuk.
Bir akşam iş çıkışı, İstanbul’un kalabalık bir otobüsünde, yorgunluktan bitap düşmüşken hayatımın akışını değiştiren bir yabancıyla tanıştım. O gün, sıradan bir nezaketin ardında saklı olan derin yalnızlıklarımızı ve hayatta tutunma çabamızı fark ettim. Bu hikaye, aile baskısı, ekonomik sıkıntılar ve umut arayışının iç içe geçtiği bir yolculuğun hikayesidir.
Bir akşamüstü, işten bitap düşmüş halde bindiğim otobüste, hayatımın akışını değiştiren bir yabancıyla tanıştım. O gün yaşadıklarım, ailemin üzerimdeki baskısı ve kendi hayallerim arasında sıkışıp kalmışlığımı yüzüme çarptı. Bu hikaye, bir otobüs yolculuğunda başlayan, umut ve çaresizlik arasında gidip gelen bir iç hesaplaşmanın hikayesidir.