Hayatımın her dönüm noktasında yanımda olan dostum Karabaş’ın hikayesini ve onun vedasına ne kadar hazır olmadığımı anlatıyorum. Onun varlığı bana sarsılmaz bir güç verirken, yokluğu acının en derin halini hissettirdi. Bu hikâye, hayatta bazen en değerliyi uğurlamanın ne büyük bir yara olduğunu ve ardında bıraktığı sessizliği işliyor.
Evdeki sessizlik, huzurdan çok umutsuzluğun ağırlığıyla üzerime çökmüştü. Annem mutfakta sessizce ağlarken, babam televizyonun karşısında gözlerini boşluğa dikmişti. Doktorlar bana asla tekrar yürüyemeyeceğimi söylediklerinde, içimdeki umut kırıntıları da sanki o an ölmüştü. Ama bir gün, kapımızın önünde bulduğumuz minik bir yavru köpek, hayatımda hiç beklemediğim bir mucizeye vesile oldu. Şimdi geriye dönüp bakınca, insanın umudu nerede bulacağını asla bilemeyeceğini anlıyorum.
Küçüklüğümden beri bir kediyle yaşamanın hayalini kurdum. Yirmi yaşımda hayalime kavuştuğumda, ailemle aramda görünmez bir duvar örüldü. Şimdi, bir seçim yapmak zorunda bırakıldığım o geceyi ve içimde kopan fırtınayı anlatıyorum.
