Bir gece, ablam Elif’in gözlerindeki öfkeyle kapıya yönlendirilişim, çocukluğuma kadar uzanan kırık bir öykünün başlangıcı oldu. Yoksulluğun utancını beraber omuzladık sandığım ailemden böylesi bir ihanet beklememiştim. Şimdi tek başıma, kocaman İstanbul’da ayakta kalmaya çalışırken, en çok canımı yakan soruyu kendime tekrar tekrar soruyorum: Aile dediğin şey, gerçekten insanın yarasını en çok kanatan yer mi?
64 yaşındayım ve hayatımın bundan sonra durağan ve huzurlu olacağına inanıyordum. Ama bir sabah köpeğim Karabas, bahçeye ağzında kan lekeleriyle geri döndüğünde, her şeyin değişeceğinden ve geçmişten gelen karanlık bir gölgenin hayatıma sızacağından hiç haberim yoktu. Bu küçük köyde, kendi halimde yaşamaya çalışırken, hayatın bana yeni bir hikâye sunacağı aklımın ucundan bile geçmezdi.
Oğlum Cem bir akşam yanında sevgilisi Zeynep ve onun küçük kızı Duygu’yla gelince, bana ait sandığım o eski, tanıdık sofrada kendimi ansızın yabancı hissettim. Ailemin bir gecede değişen dinamikleriyle başa çıkmaya çalışırken, yalnızlığım ve sevgiye dair korkularımla yüzleşmek zorunda kaldım. Ne zaman geriye baksam, o gece başlayan değişim hayatımızı baştan aşağıya altüst etti ve bana ‘ev’ olgusunun anlamını yeniden sorgulattı.
