Bir psikolog olarak kendi blogumda hayatımdan, çocukluğumdan ve ailemin dağılmasından bahsediyorum. Bir gün parkta tanıştığım küçük bir kız, bana kendi geçmişimi ve yaşadığım acıları hatırlattı. Onunla kurduğum bağ sayesinde hem kendi yaralarımı hem de onun yalnızlığını anlamaya başladım.
Bir psikolog olarak kendi geçmişimle yüzleşirken, parkta tanıştığım Maryam’ın hikayesiyle sarsıldım. Onun yalnızlığı, çocukluğumdaki acıları tekrar gün yüzüne çıkardı. Bu hikaye, aile parçalanmasının bir çocuğun dünyasında nasıl derin yaralar açtığını gözler önüne seriyor.
Bir sabah annemin bana söylediği acımasız sözlerle hayatım altüst oldu. Kendi annem, beni para karşılığında vermeye razıydı. Bu hikaye, aile içi sevgisizlik, yoksulluk ve bir çocuğun hayatta kalma mücadelesini anlatıyor.
Bir sabah, çocukluğumun tüm izlerinin silindiği o odada annemle yüzleşmek zorunda kaldım. Hayatım boyunca eksik kalan sevgiyi, annemin suskunluğunda ve ailemizin sırlarında aradım. Şimdi, geçmişin gölgesinde kendi kimliğimi bulmaya çalışıyorum.
Bir fırtına gecesinde annemle birlikte küçük banyomuza sığındık. Korku, çaresizlik ve annemin sıcaklığı arasında geçen o saatler, hayatımın dönüm noktası oldu. O gece, ailemizin sırları ve gerçeklerle yüzleşmem gerektiğini anladım.
Hayatım boyunca babamın eksikliğiyle mücadele ettim. Annemle birlikte, yoksulluğun ve yalnızlığın gölgesinde büyüdüm. Şimdi geçmişime bakınca, bir çocuğun kalbinde açılan yaraların hiç kapanıp kapanmayacağını sorguluyorum.
Hayatımın en zor gününde, annemle babamın fısıldaşmalarını duydum ve içimde bir şeylerin koptuğunu hissettim. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı; ailemizin sırrı, çocukluğumun masumiyetini elimden aldı. Şimdi geçmişe bakıp, o günleri tekrar yaşamak istemesem de, içimdeki boşluğu ve cevapsız soruları hâlâ taşıyorum.