Bir sabah mutfakta gözyaşlarımı sessizce silerken, kocam Murat’ın bir kez daha çocukların ve evin yükünü bana bıraktığını gördüm. Yıllardır uğraşıyorum, hep eşitlik hayaliyle, ama her seferinde onun ‘bu işler kadın işi’ diye kestirip atmasına yeniliyorum. İçimde artık biriken isyanı, sessizliğimi ve evliliğimizi kemiren bu adaletsizliği ilk kez açığa vuruyorum.