O gece, yağmur camlara vururken, altı yaşındaki yeğenimden gelen telefonda duyduğum korku ve çaresizlik hâlâ kulaklarımda çınlıyor. Onu güvende bildiğim annemlerin evine koşarken içimdeki öfke ve endişe birbirine karıştı. Kapıyı açtığımda gördüklerim, ailemle ilgili inandığım her şeyi sorgulamama sebep oldu. O an, ailemizin karanlık sırlarıyla yüzleşmek zorunda kaldım. Şimdi, yaşadıklarımı anlatırken, hâlâ içimdeki o sarsıcı soruyu soruyorum: “Bir çocuk nasıl bu kadar yalnız bırakılır?”