O gün, mutfağın ortasında elimde kepçeyle kala kaldığım o anı hiç unutamayacağım… Kayınvalidemin gözlerindeki beklentiyle kocasının öfkesini ve kendi içimde fırtınaya dönen çaresizliği hâlâ iliklerimde hissediyorum. Hep birlikte oturduğumuz pazar öğle yemeğinde, hayatımın tüm dengesi bir anda altüst oldu.

Eşim ve kayınvalidem, masada neredeyse fısıltıyla ama kesin bir tonla: “Sen evdesin, zaten çocuktan anlıyorsun, Ayşegül’e de sen bakıver, kızcağız işe başladı,” dediklerinde dizlerim titredi. Evde gün boyu iki çocuğuma bakıp, geceleri uykusuz kalırken bir başkasının daha sorumluluğu, bana yüklenen adil olmayan bir yük gibi başıma çöktü. Ama ‘hayır’ dediğim an, ailede sanki deprem oldu!

Şimdi herkes bana küs, kimseyle konuşamıyorum… Ama bir anne olarak, peki ya ben? Benim hislerim, tükenişim… Benim haklarım ne olacak?

Hepsinin neler söylediğini, olayların nasıl geliştiğini öğrenmek ve bu hikayenin devamını merak ediyorsan, aşağıdaki yorumlara mutlaka göz at! 👇🏻👇🏻