O sabah, içimdeki sessizlik her kelimeden daha ağırdı. Annemle babamın salonun köşesinde birbirine bakmadan oturduğu o an, valizimi toplarken hissettiğim yalnızlık, hayatımın dönüm noktasıydı. Herkesin sustuğu, ama her şeyin söylendiği bir sabah yaşadım; şimdi, geriye dönüp bakınca, o sessizliğin bana neler anlattığını daha iyi anlıyorum.
O akşam, İstanbul’un kalabalık bir caddesinde, bir İtalyan restoranının dışındaki masada otururken hayatımın en zor kararını vermek üzereydim. Kucağımda kızım Elif, karşımda ise yıllardır görmediğim eski eşim Zeynep vardı. O an, Zeynep’in söyledikleriyle dünyam altüst oldu ve içimdeki fırtına bir türlü dinmedi.
Hayatımın en sıcak ve en karanlık günlerinden birinde, İstanbul’un kalabalık bir otobüsünde nefes alamazken, geçmişimle yüzleşmek zorunda kaldım. Annemle yıllardır süren sessiz savaşımız, babamın yokluğu ve kendi seçimlerimin ağırlığı, o an üzerime çöktü. Kaderin gerçekten var olup olmadığını sorgularken, hayatımın yönünü değiştirecek bir karar verdim.