Beş yıl önce, Ankara’nın kenar mahallelerinden birinde sıradan bir yaz günü hayatım altüst oldu. Camdan gelen ince bir iniltiyle irkildim, aşağıya baktığımda, naylona sarılmış bir yavru köpek gördüm; sanki çöpe atılmış bir eşya gibi. Koki’yi eve aldığım andan itibaren hem ailemle olan ilişkilerim hem de kendimle yüzleşmelerim başladı, sevgimizin ise yıllar süren bir sınavı olacaktı.
Adım Aylin, İstanbul’un eski bir mahallesinde sıradan bir hayat sürerken bir sabah köpeğim Kaju’nun yanında zehirli bir et parçası bulmamla her şey değişti. O an, sevdiğim insanların bana döneceği, komşuluk bağlarının kopacağı bir karanlığa çekileceğimi anlamıştım. Bu hikaye güvenin, ihanetin ve sevdiklerimiz için sessiz tehditlere karşı verdiğimiz savaşın gerçekliğini anlatıyor.
64 yaşındayım ve hayatımın bundan sonra durağan ve huzurlu olacağına inanıyordum. Ama bir sabah köpeğim Karabas, bahçeye ağzında kan lekeleriyle geri döndüğünde, her şeyin değişeceğinden ve geçmişten gelen karanlık bir gölgenin hayatıma sızacağından hiç haberim yoktu. Bu küçük köyde, kendi halimde yaşamaya çalışırken, hayatın bana yeni bir hikâye sunacağı aklımın ucundan bile geçmezdi.
Evdeki sessizlik, huzurdan çok umutsuzluğun ağırlığıyla üzerime çökmüştü. Annem mutfakta sessizce ağlarken, babam televizyonun karşısında gözlerini boşluğa dikmişti. Doktorlar bana asla tekrar yürüyemeyeceğimi söylediklerinde, içimdeki umut kırıntıları da sanki o an ölmüştü. Ama bir gün, kapımızın önünde bulduğumuz minik bir yavru köpek, hayatımda hiç beklemediğim bir mucizeye vesile oldu. Şimdi geriye dönüp bakınca, insanın umudu nerede bulacağını asla bilemeyeceğini anlıyorum.
Bir sabah, annemin öfkesinin gölgesinde, eski bir apartmanın dar koridorunda titreyerek uyandım. Hayatım boyunca, ailemin yoksulluğu ve sevgisizliğiyle mücadele ettim; en yakın dostum ise sokaklarda dolaşan, yaralı bir köpekti. Şimdi, geçmişin acılarını ve çocukluğumun karanlık sırlarını anlatmaya hazırım.
Hayatımda en çok sevdiğim iki varlık arasında kalınca, annemle aramdaki bağı koparmak zorunda kaldım. Annemin, sahiplendiğimiz köpeğe karşı gösterdiği tahammülsüzlük, yıllarca süren yakınlığımızı paramparça etti. Şimdi geriye dönüp baktığımda, verdiğim kararın acısını ve huzurunu aynı anda hissediyorum.
Bir sabah, köpeklerin çığlığıyla uyanan mahallemizde yaşanan bir trajedinin ortasında buldum kendimi. Ailemle aramdaki çatışmalar, komşuların önyargıları ve çaresizlik içinde, bir canı kurtarmak için verdiğim mücadele hayatımı değiştirdi. Bu hikaye, bir sabahın sessizliğinde başlayan ve tüm mahalleyi sarsan bir gerçeğin hikayesidir.
Hayatımın en sıradan sabahında, kapımın önünde bulduğum terk edilmiş bir köpek, tüm düzenimi altüst etti. Yalnızlığıma alışmışken, bir anda sorumluluklarım iki katına çıktı, özgürlüğüm elimden kayıp gitti. Bu hikaye, beklenmedik bir dostluğun bana öğrettikleriyle, kayıplar ve sevgi arasında sıkışıp kalan ruhumun yolculuğu.
Küçüklüğümden beri bir kediyle yaşamanın hayalini kurdum. Yirmi yaşımda hayalime kavuştuğumda, ailemle aramda görünmez bir duvar örüldü. Şimdi, bir seçim yapmak zorunda bırakıldığım o geceyi ve içimde kopan fırtınayı anlatıyorum.
Hayatımın en zor döneminde, kimsenin beni anlamadığını hissettiğimde, yanımda sadece Lord vardı. Annemle babamın bitmek bilmeyen kavgaları, işsizliğin getirdiği çaresizlik ve İstanbul’un boğucu yalnızlığı arasında, tek dostum köpeğim Lord oldu. Bu hikaye, bir insanın en karanlık anında bile bir canlının sevgisiyle nasıl ayakta kalabileceğini anlatıyor.
Bir sabah mutfakta başlayan sıradan bir gün, aile içi çatışmalar ve yalnızlık duygusuyla bambaşka bir yöne evrildi. Evdeki tek dostum olan kedim Pamuk’a duyduğum bağlılık, annemle aramdaki uçurumu daha da derinleştirdi. Hayatımın en kırılgan anında, gerçekten anlaşılmanın ne demek olduğunu sorgulamaya başladım.
