Bir sabah, Baran karşımda ellerini masaya yumruklayınca anladım: bu evlilik ya annemlerin eski evinde bitecek, ya da ben orayı kalbimde gömecektim. O an nefesim daraldı, hayatım boyunca bana yuva olmuş duvarların arasında şimdi soğuk bir kararın yankısı vardı. O gün içimde başlayan fırtına, bana kim olduğumu ve neye tutunduğumu sorgulattı.
Bazen, en yakınlarımızın acısını göze alarak mı, yoksa onları korumak için susarak mı daha iyi bir anne oluruz? Her gece, kızım Eda’nın odasından gelen sessiz hıçkırıklar içimi parçalıyor. Onun sır gibi sakladığı o büyük gerçeğin ağırlığı, bütün ailemizin üzerine kâbus gibi çökmüş durumda. Bir yanda kızımı koruma içgüdüsü, diğer yanda gerçekleri saklamanın vicdan azabı… Geçmişimizin gölgesinde kalmış, güvensiz bir evde; sarsılan bir ailede zamanı durdurmak istesem de, her geçen gün gerçeğe biraz daha yaklaşmak zorundayım. İçimde kopan fırtına, evimizin her köşesinde yankılanıyor ve ben, tek bir kelimeyle her şeyi değiştireceğimi biliyorum. Ama hangi yöne gitsem kalpler kırılacak, hayatlar değişecek…
Siz olsaydınız ne yapardınız? Yorumlarda yaşadıklarımın tüm detaylarını bulabilirsiniz… 🕯️🙇♀️
