Hayatımda ilk kez, bir başkasının çaresizliğine bu kadar yakından tanıklık ettim. Sokakta üşüyen Elif ve beş yaşındaki kızı Asuman’la bir Aralık akşamı karşılaşmak, tüm değer yargılarımı sarsmış, bana bambaşka bir bakış açısı kazandırmıştı. O gece, yaşamımdaki en derin duygusal çalkantıyla eve dönerken, vicdanımı hiç olmadığı kadar sorguladım.
Bir kış gecesi hastanede nöbet tutarken, isimsiz bir adamın hayatıma girişiyle her şey değişti. Onun geçmişine dair hiçbir iz yoktu; ne kimliği, ne adı, ne de bir hikayesi… Ama ben, Elif, ona bir isim, bir hayat ve belki de bir umut vermek için kendi sınırlarımı zorladım.
Bir akşam otobüste yaşadığım olay, hayatımın en derin yaralarından birini açtı. Seksen yaşında, yalnız ve yorgun bir kadın olarak, bir biletin eksikliğiyle insanlığın sınırlarını gördüm. O an, hem kendi geçmişimle hem de toplumun vicdanıyla yüzleşmek zorunda kaldım.
On beş yaşında bir yetim olarak, kalbimdeki ağrıyla hastaneye kaldırıldım. Doktorlar ameliyatı reddettiğinde, umudumun son kırıntıları da yok oldu. Ama o gece, bir salona girdiğinde her şey değişti; insanlığın ve umudun ne demek olduğunu yeniden öğrendim.
Bir sabah, hayatımın en zor döneminde, üç çocuklu bir anneye yardım ettim. Ertesi gün evimin önünde yüzlerce yardım paketi buldum ve hayatım bir anda değişti. Bu hikaye, iyiliğin ve dayanışmanın insan hayatında nasıl mucizeler yaratabileceğini anlatıyor.
