On yıl önce annem bana eski evini verdiğinde sevinçten havalara uçmuştum. Fakat zamanla bu ev ve annemin hayatıma karışması beni boğmaya başladı. Şimdi ise hem annemi kırmamak hem de kendi hayatımı kurmak arasında sıkışıp kaldım.
Dört yıldır evli olduğum adamın yükünü omuzlarımda taşırken, kendi hayatımı nasıl kaybettiğimi fark ettim. İstanbul’un kalabalığında, ailemin ve toplumun beklentileriyle boğuşurken, sonunda kendi sesimi bulmaya karar verdim. Bugün, yıllardır içimde biriktirdiğim isyanı ilk kez dile getirdim.
Hayatım boyunca babamın gölgesinde yaşadım. Onun beklentileriyle boğuşurken, kendi sesimi bulmaya çalıştım. Şimdi, geçmişin yüküyle yüzleşirken, gerçekten kimin hayatını yaşadığımı sorguluyorum.
Hayatımın en büyük hayalini gerçekleştirdikten sonra, kendi evimde yabancı gibi hissetmeye başladım. Kayınvalidem ve görümcemin beklenmedik şekilde evimize taşınmasıyla aile içi çatışmalar, huzursuzluk ve kimlik arayışıyla yüzleşmek zorunda kaldım. Bu süreçte hem eşimle hem de kendimle hesaplaşırken, bir kadının kendi hayatı üzerindeki kontrolünü nasıl kaybedebileceğini ve yeniden kazanmak için neler yapabileceğini sorguladım.
Bir yıl önce emekli olduktan sonra, kendi ellerimle diktiğim kıyafetlerle hem ruhumu hem de cüzdanımı beslemeye başladım. Ancak torun bakmayı reddedip kendi hayatıma odaklanınca, oğlum Serkan ve gelinim Elif’le aramızda büyük bir çatışma başladı. Hem ailemin hem de kendi benliğimin arasında sıkışıp kaldığım bu dönemde, hayatımın anlamını ve sınırlarımı yeniden sorguladım.
