Hayatımın en yoğun kavgası, aynada kendime soramadığım sorularla başladı. Kızımın bana, ‘Anne, sana yakışıyor mu böyle giyinmek?’ demesiyle içimde yılların suskunluğu ayaklandı. Şimdi ise, kendi mutluluğuma sarılmaya cesaretim var mı, bunu sorguluyorum.
Bir sabah, evimdeki makinelerin kusursuz düzeni içinde uyanırken, içimdeki boşluğu fark ettim. Teknolojinin soğuk kollarında kaybolmuşken, insan sıcaklığının yerini hiçbir şeyin dolduramayacağını acı bir şekilde öğrendim. Bu hikaye, bir evin gerçek anlamda yuva olabilmesi için nelerin gerektiğini yeniden keşfetmemin öyküsüdür.
Bir akşam iş yerinde fazla mesai yaparken, ailemle aramdaki mesafenin ne kadar büyüdüğünü fark ettim. Hayatımın merkezine koyduğum işim, sevdiklerimle arama görünmez duvarlar örmüştü. O gece, bir telefon konuşmasıyla başlayan içsel fırtınam, geçmişimle ve seçimlerimle yüzleşmeme neden oldu.
