Apartmandan çıkan hiçkimsenin yüzüme bakmadığı bir gecede, soğuk taş basamaklarda iki çocuğumla sarılmış bekliyordum. Gözlerim şiş, ellerim titrek, kafamda tek bir soru yankılanıyordu: “Başka yolum var mıydı?”

Bir zamanlar en yakın dostum sandığım Asuman’ın bana sırtını dönmesiyle, kendimi Sakarya’nın buz gibi geceye açılan bir apartman boşluğunda buldum. Eşimin yumruklarından kaçıp da geldiğim bu yerde beni saran tek sıcaklık çocuklarımın kollarıydı. Arkamdaki kapı her şeye dair hatıralar, önümdeki sessizlik ise belirsizlik doluydu. Elimdeki telefonla son çaresizliği oynadım—ama kimi arasam bana yanıt verecekti? Şimdi, birilerine güvenememenin yüküyle, yeni bir hayat kurmaya korkan bir anneydim sadece.

Etraf karanlık, umut tükenmişti. Kimse bana elini uzatmaz mıydı? Her şey burada mı biterdi?

Gerisini bilmiyorsanız, en çarpıcı anları ve gerçekleri aşağıda bulacaksınız. 👇👇