O sabah şirkete girdiğimde, içimde garip bir huzursuzluk vardı. Herkesin bakışları üzerimden kayıp gidiyor, kimse göz göze gelmek istemiyordu. Toplantı odasında yaşadığım aşağılanma anında, etrafımdaki sessizlik beni bıçak gibi kesti. O an, yalnızca patronumun değil, tüm çalışma arkadaşlarımın gerçek yüzünü gördüm. Şimdi düşünüyorum da, insanın en çok ihtiyacı olduğu anda yanında kimse yoksa, o şirketin ya da o insanların değeri nedir ki?