Benim adım Gülten. Bu, kızım Elif’le aynı evde yaşarken onu nasıl kaybettiğimi ve aslında ne kadar az tanıdığımı fark ettiğim bir yazın hikâyesi. Sevgi, korku ve aile içindeki görünmez duvarlarla yüzleştiğim o yazı anlatıyorum.
Bir vasiyetin okunmasıyla hayatım altüst oldu. Annemin beklenmedik kararı ailemizi parçalayacak sırları gün yüzüne çıkardı. Şimdi geçmişle yüzleşip affetmenin mümkün olup olmadığını sorguluyorum.
Hayatımın en acı gününde, annemin bana attığı tokatla sarsıldım. O günden sonra hem ailemle hem de kendimle mücadele etmeye başladım. Yara izlerimle, dostluğun ve affetmenin ne demek olduğunu öğrendim.
Bir sabah kızım Elif, hastaneye yatması gerektiğini söyleyip torunumu bana bıraktı. O birkaç gün içinde, ailemizin yıllardır sakladığı sırlar bir bir ortaya döküldü ve ben, bildiğimi sandığım hayatımın aslında ne kadar kırılgan olduğunu anladım. Şimdi, geçmişte nerede hata yaptığımı ve kızımı gerçekten tanıyıp tanımadığımı sorguluyorum.
Oğlumun düğününde gözyaşlarımı tutamadım; ne mutluluktan ne de gururdan, sadece derin bir hayal kırıklığından. Oğlum Mert’in, ailemize uygun olmadığını düşündüğüm Zeynep’le evlenmesine engel olamadım. Yıllar geçtikçe ailemizdeki çatlaklar büyüdü, yeni gelen birinin varlığıyla her şey daha da karmaşık hale geldi.
Torunlarımın bana olan ilgisi bir anda kesildiğinde, hayatımda ilk defa kendimi bu kadar yalnız hissettim. Oğlumun eşi Zeynep’in bana karşı soğuk tavırlarının ardında bambaşka bir sebep olduğunu öğrendiğimde, ailemizin huzuru için verdiğim mücadeleye tanık olacaksınız. Bu hikaye, bir anneannenin sevgisiyle, aile içi sırların ve yanlış anlamaların nasıl derin yaralar açabileceğini anlatıyor.
Yirmi yıllık evliliğimizin ardından, bir sabah mutfakta yalnız başıma bir yumurta haşlarken geçmişin acılarını ve sessizliğin içindeki sevgimizi düşündüm. Her şeyin ayrı olduğu, hatta tuzun bile paylaşılmadığı bir evde, bir zamanlar birbirimize nasıl sarıldığımızı hatırlamak canımı yakıyor. Bu hikaye, kaybolan bir aşkın, aile içi sessizliğin ve yeniden başlama cesaretinin hikayesidir.
Hayatım boyunca engelimle mücadele ettim, ama asıl sınavım mezuniyet balosunda başladı. Babamın eski minibüsüyle ve tekerlekli sandalyemle baloya gittiğim gece, utanç ve gurur arasında gidip geldim. O gece yaşadıklarım, ailemle ve toplumla yüzleşmemi sağladı, bana gerçek gücün ne olduğunu gösterdi.
Bugün her şeyi kendim için yapmaya karar verdim. Ailem, evliliğim ve kendi hayallerim arasında sıkışıp kalmışken, bir seçim yapmak zorunda kaldım. Bu hikaye, bir kadının kendi sesini bulma mücadelesini ve bunun aile içinde yarattığı fırtınayı anlatıyor.
Benim adım Elif. Bu hikaye, evliliğimde görünmez sınırların, aile bağlarının ve fedakarlığın ne kadar ağır olabileceğini anlatıyor. Kayınvalidem Nermin Hanım, eşim Serkan’ın hayatının merkezine öyle bir yerleşti ki, ben kendi evimde bile yabancılaştım ve artık kendimden ne kadar vazgeçmem gerektiğini sorguluyorum.
Yedi yaşındayım ve annem yine valizini topluyor. Onun gidişleriyle baş edemiyorum; her defasında içimde bir şeyler eksiliyor. Bu hikaye, annemin gidişlerinin gölgesinde büyümeye çalışan bir çocuğun kalbinden dökülenlerdir.
Hayatımın en mutlu günü sandığım düğünümde, ailemden gelen büyük bir ev hediyesiyle her şeyin yoluna gireceğine inanmıştım. Fakat o ev, eşim Serkan’la aramızda büyüyen bir duvar oldu; aile baskısı, maddi sorunlar ve hayallerimizin gölgesinde ezildik. Şimdi, o evin duvarları arasında kaybolmuşken, gerçekten neyi feda ettiğimi sorguluyorum.