Bir gün kaybolan oğlum Baran’ı ararken kendi iç dünyamla yüzleştim. Hayatın anlamsız görünen acılarında ayakta kalmaya çalışırken, ölüm korkusuyla baş etmenin, insan olarak var olmanın ne demek olduğunu sorguladım. Trajedilerle örülü hayatta onurlu kalmanın yollarını aradım.
Oğlum Emre ile gelinim Zeynep arasındaki fırtınanın tam ortasında kendimi kaybolmuş hissettiğim günleri anlatıyorum. Her geçen gün oğlumun acısını görmek, çaresizlikle izlemek, doğruyu bulmaya çalışmak ruhumu yoruyor. Belki de bu hikaye, sizde ya da çevrenizde bir yerde yankı bulur.
Bir sabah, Baran karşımda ellerini masaya yumruklayınca anladım: bu evlilik ya annemlerin eski evinde bitecek, ya da ben orayı kalbimde gömecektim. O an nefesim daraldı, hayatım boyunca bana yuva olmuş duvarların arasında şimdi soğuk bir kararın yankısı vardı. O gün içimde başlayan fırtına, bana kim olduğumu ve neye tutunduğumu sorgulattı.
Babaannemin vefat ettiği gün, ailemin gözlerindeki hırsı gördüğümde içimde bir şeylerin koptuğunu hissettim. Miras paylaşımında herkes evin ve paranın peşindeyken, bana hiçbir şey kalmayacağını düşündüm. Annem, avukatın sözünü bile keserek tapuları almak için adeta yarıştı. Ama babaannemin bana bıraktığı şey, kimsenin el süremeyeceği kadar değerliydi. Şimdi, ailemin bencilliğiyle yüzleşirken, babaannemin bana verdiği gerçek mirası anlamaya başladım.
Her zaman çatışmadan kaçan, kırıcı olmamaya çalışan biriydim. Akrabalarımın evime misafir gelmek istemesine hayır diyemedim ve o samimi davetim bana büyük bir pişmanlık olarak geri döndü. O parlak Temmuz sabahında başlayan misafirlik, hayatımın en huzursuz, en içten içe kırıldığım günlerine dönüştü.
Bir sabah evimi ve evliliğimi saran soğuk havanın içime işlediği anı hâlâ unutamıyorum. Kocam Serkan’ın incinen gururu, benim ise yılların verdiği yorgunlukla aldığım zor bir karar: Maaşımın arttığını ondan sakladım. Bugün hâlâ kendi kendime soruyorum: Bir ailede paylaşmadığımız gerçekler, bizi ne kadar uzaklaştırır birbirimizden?
Kız kardeşimin ölümünden sonra yeğenimi kendi kızım gibi büyüttüm. Hayatımızda eksik çoktu ama sevgimiz tamdı. Onun 18. yaş gününde, geçmişten gelen bir kadın ortaya çıkıp her şeyi altüst etti. Hem yeğenim hem de ben büyük bir şok yaşadık. Şimdi, ailemizin ne olduğunu ve sevginin ne kadar güçlü olduğunu sorguluyorum.
Bir akşam eve döndüğümde, mutfak masasında beni bekleyen bir mektup buldum. Kocam Erdal’ın kelimeleri, yıllardır görmezden geldiğim bir gerçeği yüzüme vuruyordu. O akşamdan sonra hayatımda hiçbir şey eskisi gibi olmadı.
Hayatım boyunca tek başıma savaş verdim; dişimle tırnağımla bir ev almak için biriktirdim. Nihayet hayalime kavuşmama sayılı günler kala, yıllardır ortadan kaybolmuş eski eşim Mehmet’in ansızın karşıma çıkışı, tüm geçmişimi ve geleceğimi alt üst etti. Şimdi, diye sordu içimdeki ses: Kendi mutluluğumu mu seçeceğim, yoksa geçmişim yine mi peşimi bırakmayacak?
Hayatım boyunca hep sınırları zorlayan biri oldum. Çocukluğumdan beri doğaya ve hayvanlara karşı büyük bir merakım vardı, ama bu merak bazen beni tehlikeli yollara sürükledi. Bir gün, Türkiye’nin güneyinde, Toros Dağları’nda dev bir yılanla karşılaşınca aklıma çılgınca bir fikir geldi: Onun tarafından yutulmayı denemek. Bu deneyim, hem ailemle hem de kendimle yüzleşmeme neden oldu. Şimdi geriye dönüp baktığımda, yaptığım şeyin bedelini sadece kendim değil, sevdiklerim de ödedi.
Her şey bir Perşembe akşamı, annemle babamın Kadıköy’deki dairesinin kapısını hışımla açmamla başladı. Hayatı boyunca başarıyı hedeflemiş, bağımsız ve güçlü bir kadın olduğumu düşünürdüm, ama onların yavaşça sönüşünü izlemek beni tahammülsüz ve korkak yapmıştı. Ailemle yüzleşmeye, onları kendi istediğim gibi ‘düzeltmeye’ çalışmaya başladığımda, asıl değişmesi gerekenin kim olduğunu görememiştim.
Her sabah, saat 6:48’de perdeyi araladığımda başlayan, güneş ışığı ile yıkanan hayatımın anlatısı bu. Annemin sessizliği, ablamın uzaklaşan ayak sesleri ve babamın eksikliğiyle dolu, dramatik bir aile sarmalında, umutla ve umutsuzluk arasında savrulan bir genç kız olarak kendi yolumu bulmaya çalıştım. Bu hikayede, kayıpların, pişmanlıkların ve küçük umutların peşinde, bir Türk ailesinin çatısında çözüm arayışımı paylaşıyorum.
