Gece yarısı ağlayan bebeğim Zeynep’in yanındayken eşimin söyledikleri bütün dünyamı altüst etti. Yenidoğan bir bebekle, kendi anne-babamın evine dönmek ve evliliğimin çöktüğünü izlerken bir yandan da anneliğe tutunmaya çalışmak… Acaba gerçekten bir kadın, kendi evliliğinde bu kadar yalnız kalabilir mi?
İki yıl önce kızımı kaybettim ve o günden beri hayatımın hiçbir anı eskisi gibi olmadı. Acı, her sabah uyandığımda içimi kemiren bir gölgeye dönüştü. Geçen hafta, kızımın okulundan gelen bir telefonla dünyam bir kez daha altüst oldu. Müdür, kızımın okulda olduğunu ve hemen gelmem gerektiğini söyledi. O an yaşadığım şoku, korkuyu ve umudu kelimelerle anlatmak imkânsız.
Yıllarca ailem için yaşadım, kendi isteklerimi hep erteledim. Şimdi, 59 yaşında, ilk kez sadece kendim için yaşamayı öğreniyorum. Bu hikaye, hayır demeyi öğrenmemin ve özgürlüğümü bulmamın sancılı ama umut dolu yolculuğu.
