Hayatım boyunca annemin sevgisini hiç tam anlamıyla hissetmedim, şimdi ise yaşlanıp desteğe ihtiyacı olduğunda, sanki geçmişte hiçbir şey yaşanmamış gibi yanımda olmamı bekliyor. İçimde yılların kırgınlığıyla onun yanında otururken, özür beklediğimi hiç söyleyemedim. Her geçen gün, insanların gerçekten değişip değişemeyeceğini sorguluyorum.
Oğullarım büyüyüp yuvadan uçtuktan sonra, bahçem ve reçellerim hayata tutunmamı sağladı. Boşanmamın ardından aile sıcaklığı hasretiyle kavrulurken, gelinim Selin’in reçellerime methiyeler düzüp onları başkalarına vermesi içimi kemiriyor. Nerede yanlış yaptığımı, sevgimin neden karşılığını bulmadığını artık kendime sorar oldum.
Altı yıl boyunca her sabah tanımadığım birine kahvaltı bıraktım. O kişi, düğün günümde öyle bir şey yaptı ki, hayatımın anlamını sorgulamama neden oldu. Bu hikaye, aile bağları, yalnızlık ve iyilik üzerine bir iç hesaplaşma.
