Kırk yıl süren evliliğimizin sonunda, 64 yaşımda bir boşanmanın eşiğindeyim. Hayatım boyunca kendimi eşime ve çocuklarıma adadım, ama bir yılbaşı gecesiyle başlayan değişiklikler, kalbimde derin izler bıraktı. Şimdi eski yılları, pişmanlıkları, huzursuzluğu ve özgürlüğün gölgesindeki yalnızlığı sorguluyorum.
Oğlum Cem bir akşam yanında sevgilisi Zeynep ve onun küçük kızı Duygu’yla gelince, bana ait sandığım o eski, tanıdık sofrada kendimi ansızın yabancı hissettim. Ailemin bir gecede değişen dinamikleriyle başa çıkmaya çalışırken, yalnızlığım ve sevgiye dair korkularımla yüzleşmek zorunda kaldım. Ne zaman geriye baksam, o gece başlayan değişim hayatımızı baştan aşağıya altüst etti ve bana ‘ev’ olgusunun anlamını yeniden sorgulattı.
Sekiz yaşımda, annem bana hiç güzel olmadığımı söyledi. O cümle, yıllarca kendime ve diğer insanlara bakışımı tamamen değiştirdi. Üzerinden yıllar geçtikten sonra, gerçek güzelliğin asıl içimdeki dönüşümle başladığını anladım.
Hayatım boyunca mücadele ettim, sevdiklerimi kaybettim ve sonunda yalnız kaldım. Şimdi, 62 yaşında, İstanbul’un bir kenar mahallesinde küçük bir evde otururken, yaşlılığın ve yalnızlığın ağırlığıyla baş etmeye çalışıyorum. Geçmişimle yüzleşirken, geleceğe dair korkularım ve umutsuzluğum arasında sıkışıp kaldım.
Gençliğimde, tüm hayatımı çocuklarıma adadım. Şimdi ise yaşlılığımda, onların bana yabancılaşmasıyla baş başa kaldım. Bu hikaye, bir annenin fedakarlıklarının ve yalnızlığının içten bir anlatımıdır.
65 yaşımda, çocuklarımın artık bana ihtiyacı olmadığını fark ettim. Küçük bir kasabada, anılarla dolu evimde, hayatımın anlamını ve kendim için yaşamayı öğrenmeye çalışıyorum. Bu hikaye, anne olmanın ötesinde bir kimlik arayışımı ve içsel yolculuğumu anlatıyor.
