Hayatımda her şey yolunda giderken bir anda her şey altüst oldu. On yıl boyunca Okan’la birlikte kurduğumuz o huzurlu aile tablosu, korkunç bir hastalık yüzünden aniden dağıldı. Şimdi geriye dönüp baktığımda, mutluluğun ne kadar pamuk ipliğine bağlı olduğunu acı bir şekilde fark ediyorum.
Eşim Levent’le aldığımız arsayı neden arkadaşlarımdan gizlediğimin yanıtını hâlâ arıyorum. O günlerde hissettiğim korku ve şüphe, en yakınlarımın haberi olmadan ömrümün en heyecanlı anlarını yaşamama neden oldu. Şimdi dönüp bakınca, acaba gerçekten büyük bir şey mi kaybettim, yoksa her şeyi fazla mı abarttım diye düşünüyorum.
Bankanın ağır kapısından içeri girdiğimde, üzerime dikilen bakışları hissettim. Ayakkabılarımın deliklerinden soğuk hava girerken, içimdeki korku ve umut birbirine karışıyordu. Banka müdürü bana küçümseyici bir bakış attı, sanki orada olmam bile bir hata gibi. Ama kimse, cebimdeki sırrı bilmiyordu. O gün yaşadıklarım, hayatımın dönüm noktası oldu.
Hayatımda ilk kez, bir başkasının çaresizliğine bu kadar yakından tanıklık ettim. Sokakta üşüyen Elif ve beş yaşındaki kızı Asuman’la bir Aralık akşamı karşılaşmak, tüm değer yargılarımı sarsmış, bana bambaşka bir bakış açısı kazandırmıştı. O gece, yaşamımdaki en derin duygusal çalkantıyla eve dönerken, vicdanımı hiç olmadığı kadar sorguladım.
Saat 03:07’ydi. O an, çocuk onkoloji servisinde duyulmayacak kadar ağır ve kararlı adımlar yankılandı koridorda. O gece, hayatımın en zor nöbetini tutarken, on beş motosikletli adam hastaneye girdi ve her şey değişti. O an, hemşire önlüğümün içinde titrerken, çocukların gözlerindeki korku ve umut arasında sıkışıp kaldım. O gece, sadece çocuklar için değil, benim için de bir dönüm noktasıydı.
Bir sabah, hayatımın en zor anında, sevdiğim adamın beni terk ettiğini öğrendim. Karnımda onun çocuğu vardı ve ben, ailemin ve toplumun baskısı altında, tek başıma ayakta kalmaya çalıştım. Şimdi, yaşadıklarımın ardından, aşkın gerçekten güvenilir olup olmadığını sorguluyorum.
Hayatım boyunca mücadele ettim, sevdiklerimi kaybettim ve sonunda yalnız kaldım. Şimdi, 62 yaşında, İstanbul’un bir kenar mahallesinde küçük bir evde otururken, yaşlılığın ve yalnızlığın ağırlığıyla baş etmeye çalışıyorum. Geçmişimle yüzleşirken, geleceğe dair korkularım ve umutsuzluğum arasında sıkışıp kaldım.
Çocukluğumda, yan dairemizde yaşayan Elif’in açlığına ve sessizliğine tanık oldum. Annem ona gizlice yardım ederken, mahallenin geri kalanı bu yoksulluğu görmezden geliyordu. Yıllar sonra geriye dönüp baktığımda, ben de bu sessizliğin bir parçası mıydım diye sorguluyorum.
Adım Efe. Küçüklüğümden beri büyük kulaklarım yüzünden alay konusu oldum. Bir ameliyatla değişen hayatımı, ailemin ve çevremin bana yaşattıklarını anlatıyorum. Şimdi, geçmişin izleriyle yüzleşirken, siz olsanız ne yapardınız?
Bir sabah apartman kapısının üç metre karla kapandığını fark ettiğimde, hayatımın en uzun gününe başladım. Dışarı çıkamıyor, komşularımla yüzleşmek zorunda kalıyordum; eski kavgalar, gizli sırlar ve ailemin bana yüklediği sorumluluklar bir bir ortaya döküldü. Bu felaketin ortasında, gerçekten kime güvenebileceğimi ve insanın ne kadar dayanabileceğini sorguladım.
Bir hafta önce, nişanlım Emre’yi düğünden hemen önce terk ettim. Herkes bizi mükemmel çift sanıyordu, ama gerçekler kapalı kapılar ardında bambaşkaydı. Şimdi, bu kararı nasıl verdiğimi ve yaşadıklarımın bana neler öğrettiğini anlatıyorum.
Hayatım boyunca başkaları için yaşadım; eşim, çocuklarım, ailem… Bir gün aynada kendime baktığımda, gözlerimdeki yorgunluğu ve içimdeki boşluğu fark ettim. Bu hikaye, kendimi seçmeye cesaret ettiğimde yaşadığım acıların ve sonunda bulduğum özgürlüğün hikayesidir.
