Bir Sabah Telefonu: Kardeşimin Aldığı Karar
Telefonun sesi, sabahın köründe mutfağın sessizliğini yırttı. Daha gözlerimi tam açamamıştım, çaydanlığı ocağa koyarken cebimde titreyen telefonu elime aldım. Ekranda Seher’in adı parlıyordu. İçimde bir sıkıntı, bir huzursuzluk… Seher sabahın yedisinde aramazdı, hele ki pazartesi günü.
“Seher, hayırdır?” dedim, sesim uykulu ve biraz da endişeliydi.
“Abla, hemen gelmen lazım. Annem çok kötüleşti. Doktorla konuştum, hastaneye yatırmamız gerekiyor. Ama… Ben karar verdim, annemi eve alacağız. Hastanede kalmasına izin vermeyeceğim.”
Bir an donakaldım. Annemiz altı aydır kanserle savaşıyordu ve son zamanlarda iyice halsizleşmişti. Ama doktorlar açıkça söylemişti: Evde bakmak çok riskliydi. Yine de Seher’in sesi kararlıydı, tartışmaya kapalıydı sanki.
“Seher, bunu tek başına nasıl karar verirsin? Hepimiz konuşmalıydık!”
“Vakit yoktu abla! Annem hastanede daha kötü oluyor. Hem ben bakarım ona, işten de ayrıldım zaten.”
Cevap veremedim. İçimde öfke ve suçluluk birbirine karıştı. Annemin gözlerinin önüne geldi; o incecik bedeniyle yatağında yatarken bana çocukluğumuzu anlatan sesi…
Hemen üstümü giyip çıktım evden. İstanbul’un sabah trafiğinde yol almak işkenceydi ama kafamda binbir düşünceyle annemin evine vardım. Kapıyı açtığımda Seher’in gözleri kıpkırmızıydı, belli ki sabaha kadar ağlamıştı.
“Abla, annem içeride. Çok halsiz ama seni bekliyordu,” dedi sessizce.
Odaya girdiğimde annem bana gülümsemeye çalıştı. “Kızım… Geldin mi?”
Yanına oturdum, elini tuttum. “Anneciğim, nasılsın?”
“İyiyim yavrum… Seher bana çok iyi bakıyor.”
O an içimde bir şey kırıldı. Seher’in gözlerinin içine baktım; suçluluk mu, yoksa haklı olmanın verdiği bir gurur mu vardı orada, anlayamadım.
Akşam diğer kardeşlerim de geldi: Orhan ve Zeynep. Hepimiz salonda toplandık. Seher kararını açıkladı: “Annemizi hastaneden çıkardım. Evde birlikte bakacağız.”
Orhan hemen itiraz etti: “Sen bizim adımıza nasıl karar verirsin? Benim iki çocuğum var, işim var! Herkesin hayatı var!”
Zeynep ise ağlamaya başladı: “Ben anneme bakamam ki… Kendi çocuğuma zor yetişiyorum.”
Seher ise dimdik durdu: “Ben bakacağım! Sadece biraz yardımınıza ihtiyacım var.”
O gece kimse doğru düzgün konuşmadı. Herkes kendi köşesine çekildi. Annemin odasından gelen hafif öksürük sesleriyle uyuyamadım. Sabah olduğunda Seher mutfakta kahvaltı hazırlıyordu.
“Abla,” dedi sessizce, “Biliyorum kızgınsınız ama annemi hastanede bırakmaya gönlüm razı olmadı. Orada çok yalnızdı.”
Bir an çocukluğumuz aklıma geldi; babamız öldüğünde annem bizi tek başına büyütmüştü. O zaman da kimseye sormadan kararlar almıştı. Belki de Seher ona çekmişti.
Günler geçtikçe annemin durumu daha da kötüleşti. Seher geceleri başında bekliyor, ilaçlarını veriyor, altını değiştiriyordu. Ben işten izin alıp her gün gelmeye çalışıyordum ama yorgunluktan bitmiştim.
Bir akşam Orhan yine geldiğinde Seher’le tartışmaya başladılar:
“Senin yüzünden annem daha kötü oldu! Evde bakmak ne demek? Doktorlar açıkça söyledi!”
Seher ise gözyaşları içinde bağırdı: “Sen ne zaman buradaydın Orhan? Annem hastanedeyken kaç kere ziyaret ettin? Şimdi bana akıl verme!”
O an araya girdim: “Yeter artık! Annemiz burada can çekişiyor, biz hala birbirimizi suçluyoruz!”
Annemin sesi duyuldu odadan: “Çocuklar… Kavga etmeyin… Benim için üzülmeyin…”
Hepimiz sustuk. O an anladım ki asıl mesele annemin nerede olduğu değil, bizim nasıl bir aile olduğumuzdu.
Bir gece annem çok fenalaştı. Seher’le birlikte başında bekledik. Annem elimi tuttu:
“Kızım… Hakkınızı helal edin bana… Hepinizi çok sevdim…”
Sabaha karşı annem son nefesini verdi. O an Seher’in omzuna sarıldım, ikimiz de saatlerce ağladık.
Cenazeden sonra herkes kendi hayatına döndü ama aramızdaki kırgınlıklar kolay kolay geçmedi. Seher bir süre kimseyle konuşmadı. Orhan ise hala onun kararını affedemedi.
Şimdi annemin odasında otururken düşünüyorum: Bir karar bazen sadece bir kişiye ait olmuyor; tüm aileyi etkiliyor. Peki ya siz olsaydınız? Annemi hastanede mi bırakırdınız yoksa eve mi alırdınız? Aile olmak bazen fedakarlık mı yoksa birlikte karar verebilmek mi demek?