Bir akşam eşim eve geldiğinde söylediği cümle, sanki içimde ince bir cam kırığı gibi yankılandı: ‘Sen bütün gün ne yaptın ki? Bebek zaten ya uyuyor ya da yiyor.’ Sadece tek başıma mücadele ettiğim yetmezmiş gibi, çabalarım da görülmüyordu. Bugün sizlere bir annenin anlaşılma arayışını ve yalnızlığını anlatacağım.
Hayatım boyunca tek başıma savaş verdim; dişimle tırnağımla bir ev almak için biriktirdim. Nihayet hayalime kavuşmama sayılı günler kala, yıllardır ortadan kaybolmuş eski eşim Mehmet’in ansızın karşıma çıkışı, tüm geçmişimi ve geleceğimi alt üst etti. Şimdi, diye sordu içimdeki ses: Kendi mutluluğumu mu seçeceğim, yoksa geçmişim yine mi peşimi bırakmayacak?
Hayatımın en sessiz fakat en yıkıcı anı, anneme bu soruyu sorduğum an yaşandı: “Anne, neden biz evde yokken bizim evdeydin?” O günden sonra, ailemdeki güvenin ne kadar hassas olduğunu, bir yanlış hareketle nasıl yerle bir olabileceğini gördüm. Yaşanmış bir tartışma, sarsılan bir evlilik ve içimde büyüyen bir boşlukla, annemle arama tekrar köprü kurmaya çalışıyorum.
Ellerim titriyordu; gece yarısı çalan telefona cevap vermekle vermemek arasında kaldım. Annem, her zamanki huzursuz sesiyle arıyordu ve bu konuşmanın hayatımı sonsuza dek değiştireceğini anlamam için telefonun ilk saniyesi yetti. O an, acıların insanı nasıl bir anda büyüttüğünü kendi hayatımda iliklerime kadar hissettim.
Kendi ailemi kurmaya çalışırken, annemin evimizin içinde her şeye müdahale etmesi beni ve sevdiklerimi çıkmaza sürüklüyor. Sorunlar büyürken hem eşime hem çocuğuma yetişmeye çalışıyor, hem de kendi kimliğimi kaybetmemek için mücadele ediyorum. Her günümüz savaşa dönerken, ailemizin kurtulup kurtulamayacağını sorguluyorum.
Hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını, aile bağlarının ne kadar kolay kopabileceğini acı bir şekilde öğrendim. O sabah, annemle kardeşim kapımda belirdiklerinde hayatımdaki her şeyin alt üst olacağını bilmiyordum. Şimdi, gerçekler ortaya saçılırken, hakkaniyetin ve sevginin karşısında acı bir yalnızlıkla baş başa kaldım.
Bir akşam aile yemekteyken, eşimin eski evliliğinden olan oğlu bizimle kalmaya gelmek istediğini söyledi. Onunla empati kurmaya çalışıyorum ama kendi hayatım, hayallerim ve korkularım arasında sıkışıp kaldım. Bu öyküde kendimle, eşimle ve aile kavramıyla yüzleşmemi okuyacaksınız.
Eşim Hakan’ın kuzeni Tuğba, üniversite kazanıp İstanbul’a gelince, evimizde kalmasına razı olmak zorunda kaldım. Başta küçük bir aile yardımından ibaret sandığım bu durum, zaman geçtikçe huzurumu altüst etti. Şimdi, hem sessizce içimi kemiren kıskançlık hem de birlikte yaşamanın getirdiği baskıyla, evimizdeki huzurun çatırdamasına tanık oluyorum.
Kavianın ortasında, yıllarca görüşmediğim kardeşim Serhat’ı bir benzin istasyonunda gördüğüm o an, hayatımın belki de en ağır yüzleşmesiydi. Annemin ağır sessizliği, babamın yokluğu ve bağımlılığın ailemizi nasıl parçaladığını görmezden gelmeye çalışsam da, o gün her şeyi bir daha göğsümde hissettim. Bu hikâye, hem affedilmeyen geçmişimle hem de kendi içimdeki kırgınlıklarla yüzleşmemin öyküsü oldu.
Beş yıl boyunca kayınvalidemin gölgesinde yaşadım, her gün onun eleştirileri ve baskıları altında ezildim. Evliliğim neredeyse onun yüzünden mahvoluyordu, ama bir gün kendim için ayağa kalkmaya karar verdim. O an, hayatımın en zor ama en özgürleştirici kararıydı.
Kızım Elif’in ikinci çocuğu doğmak üzereyken, yıllardır onun ilk çocuğu Defne’yi ben büyüttüm. Şimdi ise kayınvalidem Sevim Hanım’dan yardım istemek zorundayım, çünkü Elif’in sağlığı yine tehlikede. Hayatımın en zor kararını verirken, ailemle yüzleşmekten ve geçmişin yükünü taşımaktan başka çarem yok.
Kızım Elif’in, herkesin imrendiği zengin kocası Kerem’den boşanmak istemesiyle hayatımız altüst oldu. Herkes dışarıdan bakınca mükemmel bir aile tablosu görüyor ama ben, bir anne olarak, bu kararın ardındaki acıları ve korkuları en derinden hissediyorum. Kendi geçmişimle, Elif’in hayalleriyle ve toplumun beklentileriyle yüzleşirken, ona bu adımı atmaması için neden yalvardığımı anlatmak istiyorum.
