Hayatım boyunca annemin sevgisini hiç tam anlamıyla hissetmedim, şimdi ise yaşlanıp desteğe ihtiyacı olduğunda, sanki geçmişte hiçbir şey yaşanmamış gibi yanımda olmamı bekliyor. İçimde yılların kırgınlığıyla onun yanında otururken, özür beklediğimi hiç söyleyemedim. Her geçen gün, insanların gerçekten değişip değişemeyeceğini sorguluyorum.
Annemin hastane odasındaki son gecesinde, hayata ve aileme dair en büyük sınavımla yüzleştim. Gözyaşlarıyla boğuşurken, ona verdiğim son sözü tutmak için geçmişimle, kardeşim Cem’le ve kendi korkularımla savaştım. Annemin son isteği, artık ailemizin kim olduğunu yeniden tanımlamak ve yara almamış bir umut bulabilmekti.
Oğlum Emre ile gelinim Zeynep arasındaki fırtınanın tam ortasında kendimi kaybolmuş hissettiğim günleri anlatıyorum. Her geçen gün oğlumun acısını görmek, çaresizlikle izlemek, doğruyu bulmaya çalışmak ruhumu yoruyor. Belki de bu hikaye, sizde ya da çevrenizde bir yerde yankı bulur.
Bir sabah, Baran karşımda ellerini masaya yumruklayınca anladım: bu evlilik ya annemlerin eski evinde bitecek, ya da ben orayı kalbimde gömecektim. O an nefesim daraldı, hayatım boyunca bana yuva olmuş duvarların arasında şimdi soğuk bir kararın yankısı vardı. O gün içimde başlayan fırtına, bana kim olduğumu ve neye tutunduğumu sorgulattı.
Annemin bir sabah ansızın bizi terk ettiği gün, içimde sonsuza dek kapanmayan bir boşluk açıldı. Kardeşim Burak’la birlikte cevapsız sorulara, babamla ise bastıramadığımız öfke, korku ve suçluluğa gömüldük. Bu hikaye, ailemizin yıkılıp yeniden umut arayışına çıkmasının öyküsü.
O sabah parkta uyanınca kucağımda bir bebek buldum, ellerinde bir not vardı. Kendi çocuğum olamayacağını kabullenmeye çalışırken, hayat bana beklenmedik bir mucize sundu. Kız kardeşimle aramdaki kırgınlık, evliliğimdeki sessizlik ve İstanbul’un kalabalığında hissettiğim yalnızlık bir anda anlam değiştirdi. O notu okuduğumda, neden seçildiğimi ve hayatımın nasıl değişeceğini bilmiyordum. Şimdi ise, her şeyin bir sebebi olup olmadığını sorguluyorum.
Dondurucu bir Ocak sabahı, bankadan gelen icra kâğıdıyla dünyam başıma yıkıldı. Annemin, Sevim’in, yıllardır arkasında biriktirdiği borcu artık benim sırtıma yüklenmek üzereydi. Bu hikaye, çocukluğumdan beri kaçtığım, bana ait olmayan bir hayata direnme çabamı anlatıyor.
Hayatım boyunca hep sınırları zorlayan biri oldum. Çocukluğumdan beri doğaya ve hayvanlara karşı büyük bir merakım vardı, ama bu merak bazen beni tehlikeli yollara sürükledi. Bir gün, Türkiye’nin güneyinde, Toros Dağları’nda dev bir yılanla karşılaşınca aklıma çılgınca bir fikir geldi: Onun tarafından yutulmayı denemek. Bu deneyim, hem ailemle hem de kendimle yüzleşmeme neden oldu. Şimdi geriye dönüp baktığımda, yaptığım şeyin bedelini sadece kendim değil, sevdiklerim de ödedi.
Beş yıl önce, Ankara’nın kenar mahallelerinden birinde sıradan bir yaz günü hayatım altüst oldu. Camdan gelen ince bir iniltiyle irkildim, aşağıya baktığımda, naylona sarılmış bir yavru köpek gördüm; sanki çöpe atılmış bir eşya gibi. Koki’yi eve aldığım andan itibaren hem ailemle olan ilişkilerim hem de kendimle yüzleşmelerim başladı, sevgimizin ise yıllar süren bir sınavı olacaktı.
Kalabalığın arasındaki gürültü, içimde taşan sessizliği daha da derinleştiriyordu. Sessizce kenara çekilmiş, etrafımdaki neşe ve gülüşlerin bana ne kadar yabancı olduğunu düşündüm. İçimde, ailemin bana biçtiği roller, eşimle yıllar önce verdiğimiz ama gün geçtikçe silikleşen sözler ve bir türlü geçmeyen yalnızlığın yankısı vardı.
Hikayem, İstanbul’da, kalabalık bir lokantada hayatımın en önemli gecesinde başladı. O gri elbiseli, fark edilmeyen kadının sessizce salona girişiyle her şey değişti. O gece, ne geçmişimin acısı ne de yüzleşmem gereken korkular, İstanbul’un lezzet dolu ama acı kokan havasında kaybolmadı; tam tersine, içimde yıllardır susturduğum umutları yeniden uyandırdı.
İki yıl önce kızımı kaybettim ve o günden beri hayatımın hiçbir anı eskisi gibi olmadı. Acı, her sabah uyandığımda içimi kemiren bir gölgeye dönüştü. Geçen hafta, kızımın okulundan gelen bir telefonla dünyam bir kez daha altüst oldu. Müdür, kızımın okulda olduğunu ve hemen gelmem gerektiğini söyledi. O an yaşadığım şoku, korkuyu ve umudu kelimelerle anlatmak imkânsız.
